نخستین زن گوینده زبان فارسی

رابعه بنت کعب قزداری را می توان نخستین زن گوینده زبان فارسی دانست . زیرا تا زمان او هیچ زنی بپارسی شعر نگفته است .

رضا قلی خان هدایت در مجمع الفصحا می نویسد که : وی از ملک زادگان است . پدرش کعب نام در اصل از اعراب بود و در قزدار و بلخ و بست در حوالی قندهار و سیستان کامرانیها نمود .

کعب پدر رابعه پسری داشت بنام حارث که پس از پدر جانشین وی گردید . حارث را غلامی نیکورو بود بکتاش که از نژاد ترک بود .

رابعه دل بدو باخت ، وقتی حارث در مجلس شاه از رودکی شاعر معروف سلسله سامانی این قضیه را شنید از روی جهالت و نادانی بکتاش را بچاهی افکند و زندانی ساخت .

 رابعه را نیز به گرمابه ای برده دستور داد تا رگهایش را بزنند و بعد در گرمابه را بخشت و گل مسدود سازند بعد از این که این عمل به وقوع پیوست رابعه با خون خویش ترانه های خود را به دیوار گرمابه نوشت . بکتاش چون از جریان آگاهی یافت از چاه فرار کرده به گرمابه رفت ، اما دیگر دیر شده بود چون محبوب خود را غرق خون دید چنان از خود بیخود شد که سراغ حارث رفت و نیمه شب سراز تنش جدا کرد و آن گاه خود را نیز بکشت و در کنار آرامگاه رابعه دفن گردید .

جامی نام این گوینده زیبا و ناکام را در شمار زنان زاهد و صوفی آورده است وی اصلا عرب بوده و اجداد وی در زمان ابو مسلم خراسانی باین نواحی آمده بودند . این شاعره زیبا بمناسبت تحصیلات خود فارسی و عرب را خوب می دانسته و گاهی در اشعار خود آنها را بهم آمیخته است چند بیت زیر از اوست :

کمند

                  عشق او باز اندر آوردم ببند                              کوشش بسیار نامد سودمند

                  عشق دریائی کرانه نا پدید                              کی توان کردن شناای هوشمند

                  عشق را خواهی که تا پایان بری                      بس که بپسندید باید ناپسند

                  زشت باید دید و پندارند خوب                           زهر باید خورد و انگارید قند

                  توسنی کردم نداستم همی                            کز کشیدن سخت تر گردد

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ۳:٠٧ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۸/۱٩

 

شاعران و بزرگان ما در حق زن سخنان بسیاری از مدح و ستایش دارند که تا اندازه ای تلافی آن همه تخطئه و نکوهش و مزمت را می نماید و ما در اینجا اندکی از بسیار و مشتی از خروار را به رسم نمونه می آوریم :

             از آن درزنده شد زن نیم اول                             که بی زن زندگی باشد معطل           ( وحید دستگردی )

             همی راند حیران و پیچان به راه                           به خواب و به آب آرزومند شاه              ( فردوسی )

             نبد گر طلعت زن عالم افروز                            شرار عشق کی می شد جهانسوز                  ( سپنتا )

            زن خوب رخ رامش افزای و بس                         که زن باشد از درد فریاد رس

             به زن گیرد آرام مرد جوان                                اگر تاجدار است اگر پهلوان

             همه زو بود دین یزدان به پای                            جوان را به نیکی بود رهنمای

            زنی گر جهان شد به فرمان ا وی                          بر او بر نباشد گرامی چو شوی                  ( فردوسی )

            گر نخواهی دل از ندامت پر                                به بدی از قرین نیک مبر                            ( سنایی )

             یک زن خوب مرد را کافی است                       بیش از این هم دگر نمی شاید

    گر فزون شد زعمر خواهد کاست                     هیچ بر عیش هم نیفزاید

           چو نیمه است تنها زن ارچه نکوست                       دگر نیمه اش سایه شوی اوست          ( اسدی طوسی )

در شاهنامه در داستان بهرام چوبینه و خواهرش کردیه چنین آمده است کردیه خود می گوید :

             اگر من زنم پند مردان دهم                                به بسیار سال از برادرم بهم

و فردوسی در حق این شیر زن اظهار نظر فرموده است :

         همی گفت هر کس که این پاک زن                      سخنگوی و روشندل و رای زن

           تو گویی که گفتارش از دفتر است                        بیانش ز جاماسب نامی تر است

او حدی شاعر نامدار ما در خطاب به مردانی که در خق همسر خود به شرایط آدمیت ، مردانگی و انصاف عمل نمی کنند و مدام یا دور از خانه و زندگی خانوادگی در سیر و گردش و مسافرتند و یا مشغول باده نوشی و زشت کاریهای دیگر فرموده است :

            زن کنی ؟ داد زن بباید داد                                          دل در افتاد تن بباید داد

             آن که ( شوهری ) که شش ماه در سفر باشد                    دوی دیگر براه در باشد

            چار در شهر ، روز می خوردن                                     شب خرایی و جنگ و قی کردن

            دل به بازار ها گرو کرده                                            کهنه را هشته قصد نو کرده

            بوده خاتون به انتظارش روز                                       او بخفته به خستگی چون یوز

               این گنه را که عذر خواهد خواست                   و این تحکم به مذهب که رواست

              که خدایی چنین بسر نرود                              زن از این خانه چون بدر نرود ؟

       بشر در روم و تاجر اندر هند                         چو نیاید به خانه فاجر رند

البته بسیاری از شعرای دیگر ما هم در ستایش زن سخنان بلند دارند مگر سعدی نفرموده :

               زن از مرد موذی به بسیار به                          سگ از مردم مردم آزاربه

نظامی زن خوب را به قرار ذیل تعریف نموده است :

            هزار آفرین بر زن خوب رای            که ما را به مردی شود رهنمای                 ( نظامی . اسکندر نامه )

اسدی طوسی مهم که در نکوهش زنان گاهی واقعا بی انصافی روا می داشته است گفته :

              زنان رازهر خوبی ای دسترس                           فزونتر همان پارسایی و بس

سعدی در بوستان فرموده :

              زنان که طاغت به رغبت برند                            ز مردان ناپارسا بگذرند

               تراشرم باید مردی خویش                              که باشد زنان را قبول از تو بیش

                زنان را بقدری معین که هست                             ز طاعت بدارند گهگاه دست

               توبی عذر یک سونشینی چو زن                          رو ای کم ز زن لاف مردی مزمن

وباز اسدی طوسی فرموده است :

               هنر ها ز زن مرد رابیشتر                                   ز زن مرد بد در جهان هیش تر

سعدی از سر انصاف و شفقت فرموده است :

               به جایی که باشند یاران دلیر                             دلاورتر از نر بود ماده شیر

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ۳:٠۱ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۸/۱٩

 

فرهنگ و هنر و ادب هر قوم آیینه ای است تمام نما که آداب و رسوم و خلق و خوی و استعدادها و آرمان های آن قوم را نشان می دهد. در این میانه شاهنامه ی فردوسی معتبرترین و قدیمی ترین مرجع برای آشنایی با نگرش ایرانیان قدیم بوده و درحقیقت می توان گفت گنجینه ای است از تصاویر، عشق ها، اندیشه ها، منش ها و آرمان ها.

کتاب دده قورقود در تاریخ ادبیّات ترک زبانان تنها کتابی است که بعد از گذشت حدود هزار سال از نگارش آن توسّط شخص نامعلومی هنوز طراوت  و تازگی خود را از دست نداده است.

دیدگاه های این دو کتاب معتبر در باره ی بیشتر مسایل بخصوص درمورد یکی از دو رکن جامعه یعنی زن متفاوت و گاه متناقض می باشد. در این مجال اندک که پرداختن به همه ی زوایای آن ها مقدور نیست. شمّه ای از دیدگاه ها آورده می شود.

مهمترین مبحثی که درمقایسه با سایر ابعاد شاهنامه  کمتر بدان پرداخته شده نقش زن به عنوان یک انسان مستقلّ است . عقیده و رسم عرب جاهلی چنان بر داستان های شاهنامه سایه افکنده است که دختر را مایه ی شرم می دانند و در سایه ی همین تاثیر است که زنان به جز در چند مورد  نقش مهمّی در رویدادهای داستانی ایفا نکرده اند و عموما ابزار و وسیله ی معاشقه پنداشته شده اند. و خودشان استقلال و ویژگی شخصیّتی چشمگیری ندارند. مانند شهرناز و ارنواز (دختران جمشید) و فرنگیس و جریره (دختران گشتاسب).

افراسیاب پس از آگاهی از ماجرای دخترش منیژه با بیژن می گوید:

      که را در پس پرده، دختر بود            اگر تاج دارد بداختر بود

     که را دختر آید به جای پسر            به از گور داماد ناید به در

گروهی از زنان شاهنامه نادیده عاشق و دلداده ی پهلوانان می شوند و از میان اینها کم هستند زنانی که در راه وصا ل معشوق، عوامل باز دارنده ای را از قبیل  مخالفت پدر، اختلافات قومی و دینی از پیش پای بردارند مانند رودابه و تهمینه.

رودابه دختر مهراب کابلی نادیده دلباخته ی زال میشود، تهمینه دختر شاه سمنگان از طریق شنیده ها و وصف ها به رستم دل می سپارد "سودابه در عین اینکه  می داند خانواده اش با خانواده ی زال دشمن هستند در پروراندن عشق خود کمترین  تردیدی به خود راه نمی دهد.

در داستان  پسر بای بورا (بامسی بیره ک) در کتاب ده ده قورقود می خوانیم  که "بای بورا"به خاطر نداشتن پسر، آه و ناله اش به آسمان بلند می شود تا این که سران قبیله به درگاه خداوند دست دعا بلند می کنند تا خداوند پسری به "بای بورا" بدهد در این هنگام "بای بیجان" یکی دیگر از سران قبیله از مردم می خواهد که از خداوند تعالی دختری را برای او بخواهند.

زنان در شاهنامه مقام مهمّی را حایز نیستند و وجود آنها در منظومه بیشتر از راه هوی و هوس و یا از راه  عشق است و از رودابه فقط به عنوان مادر ذکر می شود. در حماسه ی ایرانیان نمی توان زنانی مانند "بورلاخاتون" و "سلجان خاتون" که در عالم زنی خود همردیف با مردان در تمام صحنه های زندگی در خوشی ها و نا کامی ها در جنگ ها و صلح ها حضور فعّال داشته باشند، مشاهده کرد.

در داستان "قانتورآلی " (قانلی قوجا اوغلو) سلجان خاتون همراه همسرش  قانتورآلی در برابر حمله ی دشمن تاپای جان می ایستد.

 

     سلجان خاتون آت اویناتدی

     ایگیدیندن قاباق کچدی

البتّه جای شگفت نیست در تاریخ آذربایجان بعدها زنانی مانند نیگار خانیم ، عرب زنگی، هجر خانیم همچون زنان کتاب های ده ده قورقود با حضور اعجازین خود اوراق طلا یی تاریخ را رقم زده اند.

کلمه ی زن در شاهنامه نزدیک به سیصد بار به کار رفته است در اوستا "جنی" در هند باستان  "جانی" و در پهلوی "ژن" به معنی زوجه در مقابل مرد آمده است.

در داستان سیاووش که سیاووش تن به ازدواج با دختران سودابه نمی دهد. سودابه او را به بد کاری و تباهی متهّم می کند:

    

دگر باره بر شهریار جوان              همی جادویی ساخت اندر نهان

بدان تا شود با سیاووش بد           بدان سان که از گوهر بد سزد

در شاهنامه توصیف زن زیبا که لیاقت و شایستگی زوج بودن برای پهلوانان را داشته باشد این چنین آمده است :

    ز سر تا به پایش به کردار عاج                   به رخ چون بهشت و به بالا چو عاج

    رخانش چو گلنار و لب ناردان                      ز سیمین برش رسته دو  نار دان

"کریستن سن " در کتاب ایرانیان در زمان ساسانیان از یک رساله ی پهلوی نام برده که در آن "ریدک" وصف زن تمام عیار را چنین بیان می کند:

"بهترین زن آن است که پیوسته در اندیشه ی  عشق و محبّت مرد باشد. باید که پستانش چون به و ناخنش چون برف سفید و رنگش چون انار و چشمش بادامی و مژگانش به نازکی پشم برّه و دندانش سفید و ظریف و گیسوانش دراز و سیاه مایل به سرخی باشد و هر گز گستاخ سخن نراند"

در داستان "قانلی قوجااوغلو" در کتاب ده ده قورقود قانتور آلی در انتخاب همسر ابتدا خصوصیات همسر دلخواهش را برای پدر این چنین بیان می کند:

من یریمدن  قالخانا تک

یرده ن دورا

من قارا قوچ بدوو آتا

مینه نه تک آتین مینه

قانلی کافر اللرینه

منده ن قاباق هجوم ائده

قیلینج چالا، ‌باش گتیره

در داستان پسر "بای بورا" بامسی بیره ک، بانی چیچک که از زنان مشهور و قهرمان کتاب ده ده قورقود به شمار می آید، هنگام مواجهه با درخواست ازدواج از سوی بامسی بیره ک شرایطی  را در پیش پای او می گذارد که اگر در مسابقه ی اسب  سواری و کشتی  با من  برنده شوی با تو عقد ازدواج می بندم.

و این چنین است شیر زنان تاریخ آذربایجان که در هیچ یک از مراحل زندگانی در برابر مردان ذرّه ای کوتاه نمی آیند و از حریم ارزش انسانی خود دفاع می کنند.

در شاهنامه موارد متعدّدی است که از زبان اشخاص داستان، زن از سوی مرد تحقیر می شود سیاووش وقتی که با دستور پدر به شبستان سودابه می رود می گوید:

    چه آموزم اندر شبستان شاه             به دانش زنان کی نمایند راه؟

در داستان رستم و اسفندیار که اسفندیار فرزندان خود مهر نوش و نوش آذر را به جنگ در زابلستان می برد مادر با اسفندیار مخالفت می کند و اسفندیار در جواب می گوید:

چو با زن پس پرده باشد جوان                بماند منش پست و تیره روان

مادر الگوی یک زن تمام عیار در داستان های آذر بایجان بوده و به ویژه در داستان های ده ده قورقود از جایگاه والایی بر خوردار است.

در داستان دورسه خان اوغلو  (بوغاج) مادر را این چنین توصیف می کند:

بو حقّی تانیان حقّی سوه ن ائل

معر فت ده اینجه یر لره چاتمیش

"آنا حقّی تانری  حقّی دیر"دییه

 بیله بیر بدیعی مثل یاراتمیش

در داستان "ده لی دومرول" که عزراییل به قبض روح "ده لی دومرول" می آید با تضرّع و ناله ی او روبرو می شود سر انجام عزراییل با فر مان خدا جانش را به او باز می گرداند به شرطی که جان کس دیگری را از خویشان خود بدهد. پدر و مادرش هر دو از دادن جان به جای  فرزند سر باز می زنند او در نهایت  یاس، رازش را با همسرش در میان می گذارد و همسرش با صدق دل، کما ل وفاداری خود را در پیمان زنا شویی و دوستی به اثبات می رساند و روی به درگاه  خدا نهاده می گوید:

اوجالاردان اوجاسان سن

کیمسه بیلمز نیجه سن سن

جان آلیرسان  بیر یرده آل

ایکیمیزین جانیمیزی

جان آلمیرسان  باغیشلیرسان

بیر باغیشلا ایکیمیزی"

عشق و وفای یک زن ناگهان بر قهر و غضب خداوند غلبه می کند خداوند با مشاهده ی این فداکاری صدوچهل سال عمر به ایشان "زن و شوهر" عطا می کند.

در داستان دورسه خان اوغلو بوغاج که دورسه خان با سعایت فر ماندهانش پسر را از پشت با تیر می زند و با این تصوّر که مرده است رها میکند. ولی خضر الیاس به کمک او می شتابد و با دادن داروی شفابخش  جانش را شفا می بخشد بوغاج بعد از یافتن سلامتی زمانی به پیش مادر بر می گردد که پدرش دورسه خان  در اسارت چهل تن از فرماندهانش می باشد مادر همچون مدبّر آگاه وحق شناس کین پدر را از دل فرزند می زداید و او را به نجات پدرش بر می انگیزد می گوید:

دور آیاغا  جانیم اوغلان

قیرخ ایگیدین بویووا آل

گئت باباوی  قیرخ نامردین

اللرینده ن قورتال گیلان

بابان سنه قیدیسادا

سن باباوا قیما اوغول!

در داستان "قازان خان" بورلا خاتون برای دفاع از حیثیّت و ناموس خود به تکّه تکّه شدن فرزندش نیز راضی می شود و آن را با پسرش در میان می گذارد:

شوکلو شاه حکم ایله میش

یامان سؤز لر سؤیله میش

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ۱:٠٥ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۸/۱٩

 

آنچه خانمها به زبان می آورند و آنچه که واقعا میخواهند بگویند

 

منظور واقعی خانمها از آنچه که به زبان می آورند چیست!؟

 

همسرتان تازه از خرید به منزل آمده است و در حال پرو کردن لباس جدیدش برای شماست. همانطور که در اطاق چرخ می زند، مشتاقانه منتظر نظر شماست. طبیعتاً شما کمی گیج شده اید. نمی دانید که آیا نظر اصلی شما را می خواهد بداند، یا اینکه منتظر شنیدن تحسین شماست.

 

گاهی اوقات، فهمیدن مطلبی که همسرتان می خواهد بپرسد، برایتان گیج کننده و پیچیده می شود، به خصوص در مراحل اولیه ی آشنایی. این مانع ارتباطی تقصیر هیچ کس نیست. ممکن است فقط به این دلیل باشد که زنان و مردان برای رساندن مقصود خود، زبان های مختلفی دارند. مردها با یکدیگر بسیار رو راست و رک هستند، اما خانم ها زیرکانه تر صحبت می کنند و معمولاً حرف های خود را اشاره ای و با پیچ و تاب بیان میکنند.

 

پس وقتی چنین سوءتفاهماتی بین شما و همسرتان اتفاق افتاد، به هیچ وجه متعجب نشوید. به جای آن این مقاله را با ما دنبال کنید، که بسیار کمک کننده و مفید خواهد بود. در ادامه ی مقالات قبلی، در این مقاله نیز مفهوم برخی اصطلاحات و جملاتی را آورده ایم که خانمتان در مراحل اولیه ی ازدواج و آشنایی ممکن است بر زبان بیاورد. از طریق آن می توانید ببینید که از حرف هایش واقعاً چه منظوری دارد و به شما کمک میکند تا بتوانید به زبان او سخن بگویید.

 

کشف مفهوم حرف های او

 

می گوید: "من عصبانی نیستم."

منظورش این است که: عصبانی هستم.

 

چرا این کار را می کند: اگر می بینید که لب هایش را به هم می فشارد و سخنی بر لب نمی آورد، اما ادعا میکند که عصبانی نشده است، احتمالاً دروغ می گوید. ممکن است قصد سرکوب کردن عصبانیت خود را داشته باشد یا اینکه فکر می کند بدون اینکه خودش بر زبان بیاورد، باید همسرش دلیل ناراحتی او را بداند.

شما چه باید بکنید: سعی کنید بفهمید که از چه چیز ناراحت شده است و در مورد آن صحبت کنید. نباید به هیچ وجه مسئله را نادیده بگیرید. در واقع اگر شما با این مسئله برخورد نکنید، او موقتاً عصبانیت خود را قورت خواهد داد ولی بعدها سر آن جریان اذیتتان خواهد کرد.

 

می گوید: "تو واسه من مثل یک برادر می مونی."

منظورش این است که: علاقه ای به تو ندارم.

 

چرا این کار را می کند: احتمالاً می خواهد قبل از ارائه ی پیشنهادی از جانب شما، تکلیف را مشخص کند. این کار را می کند تا شما متوجه شوید که علاقه ای به شما ندارد.

 

شما چه باید بکنید: در این مورد شما کاری است که شما نباید بکنید: به هیچ وجه پیشنهاید به او ندهید.

 

می گوید: "من از دوستات خوشم می آد، ولی..."

منظورش این است که: به هیچ وجه از دوستانت خوشم نمی آید.

 

چرا این کار را می کند: به هیچ وجه دوست ندارد شما یا دوستانتان را ناراحت کند و قصد کنترل کردن شما را ندارد، به همین دلیل مستقیماً به شما نمی گوید که چقدر از دوستانتان بدش می آید. احتمالاً تصور می کند که آنها تاثیر منفی بر شما می گذارند و دوست دارد که کمتر با آنها معاشرت کنید.

شما چه باید بکنید: به این بستگی دارد که به چه دلیل از دوستانتان خوشش نمی آید. اگر دلیل قانع کننده ای برای آن داشته باشد، باید حرف او را قبول کنید. و اگرنه خیلی ساده به او بگویید که دوستانتان برایتان اهمیت دارند و او باید تلاش کند تا بتواند با آنها کنار بیاید.

 

می گوید: "خیلی در ارتباط نیستی."

منظورش این است که: درمورد من و رابطه مان چه فکری میکنی؟

 

چرا این کار را می کند: او دوست دارد پی به احساسات شما درمورد خودش ببرد و بداند که رابطه تان به کجا می انجامد، اما دوست ندارد که محتاج جلوه کند. امیدوار است که خودتان اول بحث در این رابطه را آغاز کنید.

شما چه باید بکنید: خیالش را راحت کنید و صادقانه به او بگویید درموردش چه فکری میکنید. اگر همین حالا به او نگویید، مطمئن بشید راه دیگری برای پرسیدن این سوال از شما پیدا میکند.

 

 

می گوید: "چرا سعی نمی کنی اینطوری منو ببوسی؟"

منظورش این است که: مدل بوسیدن تو را دوست ندارم.

 

چرا این کار را می کند: دوست ندارد با حرفش احساساتتان را جریحه دار کند. البته این زیاد هم بد نیست. بدانید که اینقدر دوستتان دراد که تلاش می کند تا همه چیز بینتان را بهتر کند.

شما چه باید بکنید: راه او را امتحان کنید و ببینید چه پیش می آید.

 

می گوید: "من واقعاً از مدل موی اون پسره خوشم میاد."

منظورش این است که: از مدل موی تو خوشم نمی آید.

 

چرا این کار را می کند: فکر میکند اگر این مسئله را اینطوری بیان کند بسیار بهتر از این است که رک به شما بگوید.

شما چه باید بکنید: روی مدل موهایتان تجدید نظر کنید. شاید حق با او باشد و موهایتان نیاز به تغییر داشته باشند. اما اگر دیدید از آن مدل مو خوشتان نمی آید یا اصلاً به شما نمی آید، پس هیچ تغییری ندهید و وانمود کنید که متوجه کنایه او نشده اید.

 

 

می گوید: "شکمت خیلی بامزه است."

منظورش این است که: لطفاً شکمت را آب کن.

 

چرا این کار را می کند: به هیچ وجه دوست ندارد شما را با گفتن اینکه شکم دارید ناراحت کند. از این طریق می خواهد به شما بگوید که کم کم باید باشگاه رفتن را از سر گیرید.

شما چه باید بکنید: این دیگر به خودتان بستگی دارد. اگر می بینید که این مسئله خودتان را نیز آزار می دهد، پس حتماً روانه ی باشگاه شوید.

 

 

می گوید: "در این لباس چطور به نظر می رسم؟"

منظورش این است که: نیاز به اطمینان خاطر بیشتری از جانب تو دارم.

 

چرا این کار را می کند: تقریباً احساس عدم اعتماد می کند و نیاز دارد که شما او را مطمئن سازید. او دوست دارد که تحسینش کنید.

شما چه باید بکنید: آنچه را دوست دارد بشنود به او بگویید، مگر اینکه آن لباس بر تنش واقعاً بدقواره به نظر برسد.

 

 

می گوید: "چرا ظرفها را اینطوری می شوری/لباسها را اینطوری تا می کنی/زمین را اینطوری تمییز میکنی؟"

منظورش این است که: اشتباه آن را انجام می دهی.

 

چرا این کار را می کند: دوست ندارد با گفتن اینکه کارهای خانه داری را بد و نادرست انجام می دهید، شما را نا امید و دلسرد کند. دوست دارد که باز در کارها به او کمک کنید، اما می خواهد کارها آنطور که او می خواهد انجام شوند.

شما چه باید بکنید: همانطور که او دوست دارد کارها را انجام دهید.

 

 

می گوید: "دوست دارم کاری به اتفاق انجام دهیم."

منظورش این است که: زمان بیشتری برای باهم بودن احتیاج داریم.

 

چرا این کار را می کند: دوست ندارد که محتاج یا وابسته جلوه کند.

شما چه باید بکنید: بستگی به میزان زمانی دارد که با یکدیگر می گذرانید. اگر زمان زیادی را باهم نمی گذرانید، پس باید آن را بیشتر کنید. اما اگر اکثر اوقات خود را با هم هستید، باید این کنایه را نادیده بگیرید. به یاد داشته باشید، هر کاری که در ابتدای یک رابطه انجام دهید، تا پایان رابطه تعیین کننده است. پس فکر نکنید که هر چه می خواهد را باید بی کم و کاست انجام دهید.

 

پیام هایی کنایه آمیز

اگر حرف های همسرتان دوپهلو بود، به هیچ وجه تعجب نکنید. برخلاف مردها، خانم ها برای رساندن پیام خود از کنایه ها و اشاره ها استفاده میکنند. اما اگر یاد بگیرید که چطور از ژست ها، تن صدا، و حالت چهره پی به منظور واقعی او ببرید، با مشکلات کمتری مواجه خواهید شد. امید است که این مطالب توانسته باشد به شما کمک کند تا مقاصد و منظور همسرتان را بهتر درک کنید

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ۱:٢٦ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۸/۱٥

 

با این تست میتونید به عمق عشقی که نسبت به همسر یا معشوق خود دارید پی ببرید پس سوالات رو به دقت بخونید و جواب بدید.

برای پاسخ دادن یکی از جواب‌های زیر رو انتخاب کنید:

به هیچ وجه=۱ امتیاز، تقریبا=۲ امتیاز، خیلی زیاد=۳ امتیاز

۱ـ من حامی رفاه و سلامتی او هستم.
۲ـ من با او رابطه پرشور و حرارتی دارم.
۳ـ میتونم در مواقع نیاز، روی کمکش حساب کنم.

۴ـ میتونه در مواقع نیاز، روی کمکم حساب کنه.
۵ـ مایلم اموال و دارایی‌هایم رو با او شریک بشم.
۶ـ از لحاظ عاطفی حمایتم میکنه.
۷ـ من هم از لحاظ عاطفی حمایتش میکنم.
۸ـ ارتباط خوبی با هم داریم.
۹ـ من براش ارزش زیادی قائلم.
۱۰ـ من به او احساس نزدیکی و صمیمیت میکنم.
۱۱ـ رابطمون خوب و راحته.
۱۲ـ احساس میکنم واقعا اونو درک میکنم.
۱۳ـ او هم واقعا منو درک میکنه.
۱۴ـ واقعا بهش اعتماد دارم.
۱۵ـ مسائل شخصی خودمو با او در میون میذارم.
۱۶ـ فقط با دیدن او هیجان زده میشم.
۱۷ـ طی روز مدام به او فکر میکنم.
۱۸ـ رابطمون خیلی رمانتیکه.
۱۹ـ اونو خیلی جذاب میبینم.
۲۰ـ اونو بسیار آرمانی میبینم.
۲۱ـ نمیتونم تصور کنم که شخص دیگه‌ای بجز او، منو اینقدر خوشحال کنه.
۲۲ـ ترجیح میدم تمام زندگیم رو در کنار او باشم.
۲۳ـ هیچ چیز دیگه مهمتر از رابطه من با او نیست.
۲۴ـ گفتگوی خودمونی با او رو به طور خاصی دوست دارم.
۲۵ـ در رابطه ما یک چیز جادویی وجود داره.
۲۶ـ من عاشق او هستم.
۲۷ـ نمیتونم زندگی رو بدون او تصور کنم.
۲۸ـ رابطمون خیلی احساسیه.
۲۹ـ وقتی فیلم رمانتیک میبینم به او فکر میکنم.
۳۰ـ درباره او رویاپردازی میکنم.

خوب حالا سوالات ۱۵ـ۱ را جداگانه جمع بزنید و سوالات ۳۰ـ۱۶ رو هم جداگانه.

۱۵ سوال اول مربوط به صمیمیته هرچه امتیاز شما به عدد ۴۵ نزدیکتر باشه صمیمیت شما با همسر یا دوستتون هم بیشتره و بالعکس.

۱۵ سوال دوم مربوط به شور و حرارت شماست هرچه امتیازتون به ۴۵ نزدیکتر باشه یعنی شور و حرارت زیادی بین شما وجود داره و بالعکس.

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ۱:٢٥ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۸/۱٥

 

انتخاب همسر

در گذشته های دور به ندرت پسران حق انتخاب همسر آینده ی خود را داشتند و پدر و مادرها بودند که در این مورد تصمیم می گرفتند البته آنان ابتدا تصمیم خود را در مورد دختر مورد نظر با پسرشان در میان می گذاشتند و پسر حتی اگر مخالف بود در بسیاری از مواقع به خاطر حجب و حیا مخالفت خود را اظهار نمی داشت. اگر پدر و مادری به پسر پیشنهاد انتخاب همسر می دادند(البته نه خودشان بلکه با فرستادن پیغام برای پسرشان) باز هم اتفاق می افتاد که پسر همه ی اختیارات و انتخاب همسر را به پدر و مادرش واگذار می کرد

گاهی اتفاق می افتاد که پسری از سربازی می آمد و می دید که دختری را برایش نامزد کرده اند او هم با کمال میل می پذیرفت. گاهی هم پسران به خاطر اهمیت موضوع ترجیح می دادند که بزرگترهایشان مسؤولیت این امر خطیر به عهده بگیرند


کیجا اش یا دختر دیدن

پس از اینکه دختر مورد نظر انتخاب شد مادر پسر یا یکی از زنان اقوام که تردست هم بود به بهانه ای به منزل دختر می رفت و چند ساعتی آن جا می ماند

او خرکات دختر را زیر نظر می گرفت و بعد برمی گشت در صورت قطعی شدن تصمیم زنی را به عنوان "رافع" و راه باز کن به نزد مادر دختر می فرستادند. مادر دختر هم می گفت:"اختیار دختر دست پدرش است چند روز مهلت بدهید تا با پدر دختر در میان بگذارم". بعد از چند روز رافع مراجعت می کرد. اگر خانوده ی دختر مخالفت می کردند مادر دختر اظهار می داشت:"این آب از این جوی نمی رود". و یا می گفت: "این حرف را

همین جا بگذارید زیر فرش ". معنی اش این بود که ما به شما دختر نمی دهیم . بزرگان قوم را به جان پدر دختر می انداختند تا بالاخره جواب ((بله)) بگیرند و اگر مصر نبودند با اندکی دلتنگی و کدورت از خانواده دختر پی کار خود میرفتند .

خازندی یا خواستگاری

بعد از انجام کارهای اولیه و موافقت خانوادهی دختر از طرف خانوادهی پسر شبی برای خازندی تعیین می گردید و این موضوع از قبل به اطلاع پدر دختر می رسید. در شب خواستگاری پدر پسر چند نفر ار بزرگان فامیل و یا ریش سفیدان محل را دعوت می نمود. معمولا شام را دز خانه پسر می خوردند و بعد از شام به اتفاق هم به منزل دختر می رفتند. پدر دختر هم به همین نسبت از بزرگان فامیل دعوت به عمل می آورد و در خانه منتظر مهمانان بود.

بعد از ورود مهمانان و تعارفات معمول صرف چای و میوه بزرگترین فرد فامیل داماد ته طور رسمی مساله خواستگاری را مطرح می نمود. معمولا جمله را بسیار خاضعانه ادا می نمود و می گفت: پسر فلانی را به فلامی خود قبول کنید و یا آقای فلانی (پدر داماد)از شما دس مره و یا قلیون اوکر می خواهد.

فامیل دختر برای گفتن بله به یکدیگر تعارف می کردند و بالاخره پدر دختر بله را می گفت و همه ی حضار صلوات می فرستادند و مادر دختر از همه با چای شیرین پذیرایی می نمود.
 
نامزدی

اره سری یا قند شکنی

یکی دو شب بعد از خواستگاری مراسم اره سری برگزار می شد که در نقاط مختلف مازندران متفاوت بود.

در بعضی نقاط اگر داماد سید بود شال سبزی از طرف خانواده ی داماد پهن می شد و یک انگشتری نقره هم روی آن قرار می دادند. اگر داماد سید نبود باز هم یک قواره پارچه از جنس شال غیر سبز رنگ پهن می نمودند .

در نقاطی هم یک قواره پارچه به عنوان نشانه در مجمه ای قرار می دادند و به خانه عروس می بردند. کله قند پای تقریبا ثابت همه ی >> اره سری <<ها بود . در شب اره سری از طرف خانواده داماد یک نفر شیخ یا پا منبری خوان برای جاری کردن صیغه ی محرمیت دعوت می شد و پس از خواندن دعای مخصوص با چکش کله قند را می شکست. مادر عروس در سینی ای که معمولا با یک بقچه ی زیبا تزیین شده بود یک قواره پارچه پیراهنی و یا دستمال و جوراب مردانه می گذاشت و به مجلس می برد که این هدیه سهم کسی بود که کله قند را شکست. تکه های کله قند را به مادر عروس می دادند تا عروس خانم آن را با خود به خانه بخت ببرد و با داماد نوش جان کند.

در مراسم "اره سری" معمولا مهریه و شیربها و مدت نامزدی و چند و چون مراسم شربت خوری و یا عقد کنان مطرح می شد.

اگر خانواده عروس برای تهیه جهزیه پول و یا لوازم زندگی مطالبه می کردند معمولا از اصل مهریه کم می شد. مثلا قید می کردند از کل مهریه 500 تومان 200 تومان گرفته و 300 تومان نگرفته . البته این مبلغ و این رسم بر می گردد به حدود صد سال پیش.

لوازم مورد مطالبه معمولا دو دسته بودند :

1) مجمعه با ظرف:شامل یک مجمعه ی مسی و 6 عدد بشقاب و 6 عدد کاسه و یک عدد دیس و یک دست قاشق. کاسه و بشقاب معمولا مسی و یا لعابی بودند.

2) سماور با ظرف: شامل سماور و قوری و سینی چای و استکان و نعلبکی و قندان



عروس خانم یک متکا و یک جاجیم بافته ی خود را به آ ن اضافه می نمود و در مجموع یک صندوق چوبی وسیله ای بود که بار یک اسب می شد و جهزیه عروس را تشکیل می داد. در بعضی از نقاط رسم بر این بود که مادر یا خواهر بزرگ داماد انگشتری هم به دست عروس خانم می زد. عروس و داماد تا روز عقد کنان در هیچ کدام از مراسم حضور نداشتند . در بعضی نقاط عروس و داماد تا روز عروسی چهره همدیگر را نمی دیدند.

وظایف خانواده داماد در هنگام نامزدی

اگر در دوران نامزدی اعیاد و یا روزهای خاصی وجود داشت خانواده ی داماد وظایفی داشتند که باید به فراخور وضع مالب خود به آن عمل می کردند.

مثلا قبل از عید نوروز شیر و بره و نان خانگی و حلوا و یک قواره پارچه برای عروس خانم می فرستادند. شیر و بره شامل سه من (9 کیلو) شیر و یک بره بود که بره را خانواده ی عروس شب عید می کشتند و ته چین درست می کردند.

مادر عروس هم یک سبد تخم مرغ رنگ شده برای خانواده داماد می فرستاد. قبل از عید قربان هم گوسفندی برای قربانی به خانه عروس فرستاده می شد. برای شب تیر ماه سیزه تمام سور و سات این شب شامل پیسه گنده و پشت زیک و میوه و نان خانگی و حلوا و دختر دونه بهمنزل عروس فرستاده می شد. در روز عید بیست شش مادر داماد به خار خون بازار رمی رفت و هدایایی برای عروس خود می خرید و به منزل آنها می برد.

از مشخصه های دیگر دوران نامزدی این بود که عروس و داماد کمتر یکدیگر را ملاقات می کردند. اگر ملاقاتی صورت می گرفت پنهانی و دور از چشم بزرگترها بود به خاطر اینکه حجاب کردن در مقابل دیگران خصوصا بزرگتر ها حرمت نگه داشتن محسوب می شد.

مقدمات عروسی

هنگامی که موعود عروسی نزدیک می شد خانواده ی داماد نزد پدر عروس می رفتند تا با کسب اطلاع از آمادگی آن ها و موافقت شان در مورد چگونگی برگزاری مراسم ازدواج به گفت و گو بپردازند

خانواده ی عروس مخیر بودند که به هر دلیل روز عروسی را عقب بیندازند. وقتی که قرارانجام مراسم عروسی گذاشته شد پدر داماد باید هزینه ی عروسی را تامین می کرد و به فکر انجام این مهم می شد.

خرج بار

وسایلی بود که از طرف خانواده داماد برای پذیرایی از مهمانان عروس به خانه آنان فرستاده می شد. خرج بار شامل برنج و گوسفند و کره و زعفران و کشمش و نمک و زرد چوبه و فلفل تا برف و صابون و حنا برای شب حنا بندان می شد.

اوستی برش

به همراه خرج بار یک یا چند قواره پارچه برای عروس برده می شد. یکی از زن های فامیل عروس یا داماد با قیچی برشی به پارچه می زد و بقیه به عنوان رو نما پولی هدیه می کردند که به عروس می رسید.

بار سری خاله

به همراه وسایلی که از طرف داماد به خانه عروس می فرستادند زنی معتمد به منزل عروس می رفت و در همان جا می ماند و در روز عروسی همراه عروس بر می گشت.

خمیر او دینگوئن

در بعضی از نقاط مازندران ، رسم بر این بود که چند روز قبل از عروسی ،مادر عروس روزی را به خمیر درست کردن و نان پختن برای عروس اختصاص می داد . همسایه ها و اقوام به آن جا رفته ،پولی به عنوان هدیه به عروس می دادند.

مجمه وری

در بسیاری از نقاط مازندران به خصوص در روستاها مراسم مجمه وری مرسوم است.

یک روز قبل از عروسی ،اقوام دور و نزدیک و همسایه های داماد طبق قرار قبلی و ساعتی معین سینی بزرگی که محتویات آن به قرار زیر است را بر سر می گذارند و پشت سر هم از هر کوچه و برزنی به طرف خانه دامادبه راه می افتند و چشم اندازی زیبا به وجود می آورند . محتویات مجمعه عبارت است از کله قند، یک بسته چای ، یک جعبه شیرینی ،3 تا 4 کیلو میوه ،یک جعبه دستمال کاغذی و یک پاکت که داخل آن امروزه حدود پنج هزار تومان پول به عنوان هدیه می گذارند . کسانی که مجمعه آوردند بعد از صرف چای و شیرینی و حلوا به خانه خود باز می گردند .

این مراسم در روستا هایی که از قدیم مرسوم بوده ،امروزه پر رونق تر از پیش بر گزار می گردد.

چتر سری

زمانی بود که آرایشگر در منزل عروس حضو پیدا می کرد، اولین کاری که می کرد این بود که در جمع فامیل های نزدیک ،موهای جلوی یر عروس را با قیچی کوتاه می کرد. حاضرین پولی داخل پیش بند عروس می گذاشتند که به آن چتر سری می گفتند. چتر سری به عروس و یا آرایشگر می رسید ،بعضی مواقع هم بین آن دو تقسیم می شد.

درزی ولاج(خیاط عروسی)

ولاج(ویلاج) به معنای عروسی می باشد.در خانه ی داماد سه تا هفت روز عروسی بودهو در تمام این مدت بساط خیاط پهن بود. در این مدت علاوه بر دوختن لباس عروس و داماد ،لباس های بقیه ی اقوام هم دوخته می شد. موقع برش کردن لباس عروس و داماد ، خیاط خطاب به اطرافیان می گفت که: قیچی نمی برد، و این جمله به معنای درخواست پول به عنوان هدیه بود که به آن مقراض تکی می گفتند. خیاط در آخرین روز عروسی چرخش را جمع می کرد.

لباس داماد و عروس

لباس داماد عبارت بود از کت و شلوار و جلیقه و پیراهن سفید که همه را خیاط (درزی) در خانه داماد می دوخت. علاوه بر این، داماد کلاهی نمدی به نام شب کلا بر سرش می گذاشت.

لباس عروس شامل یک کت مخمل یا ترمه ،یک پیراهن حریر رنگارنگ ، یک روسری بزرگ گلدار به نام گل شفتالو ، یک چادر سفید و یک کله پوش بود. روی چادر سفید را با پول و سکه های مخصوص تزئین می کردند. کله پوش که شبیه روسری بود را از پارچه عالی و گران قیمت تهیه می کردند و روی چادر بر سر عروس می گذاشتند. کله پوش سر و صورت را تا حدود کمر می پوشاند.

وسایلی که از طرف خانواده ی عروس برای داماد فرستاده می شد.

یک یا دو روز قبل از عروسی ،از طرف خانواده ی عروس بقچه یا چمدانی برای داماد برده می شد که در آن وسایل استحمام داماد ،پیش بند سفید اصلاح و لوازم سلمانی به اضافه ی کمربند، جوراب و کیف پول بسته به وضع مالی خانواده عروس به عنوان تبرک اسکناس می گذاشتند.

حنابندان

حنابندان هم در مازندران سابقه ی دیرینی دارد و همانند امروزه در شب عروسی برگزار می شد، اما به شکلی ساده. عروس در جمع دوستان جوان خود وداماد هم در منزل خود و در بین جوانان محل جشن حنا بندان را بر پا می کرد.

بر کف دست داماد حنا می گذاشتند و پسران دم بخت با انگشت از کف دست او حنا بر می داشتند و معتقد بودند که با این کار بخت شان زودتر باز می شود.

همین مراسم در خانه ی عروس هم اجرا می شد و تا پاسی از شب گذشته به جشن و پایکوبی می پرداختند.

عروس حمام و داماد حمام

در صبح روز عروسی ،داماد و دوستانش با جشن و پایکوبی از خانه داماد به طرف حمام به راه می افتادند. یکی دو نفر از دوستان نزدیک داماد همراه وی وارد گرمابه می شدند و بقیه جلوی حمام به جشن و شادی و رقص و آواز ادامه می دادند. بعد از استحمام داماد ، برایش گلپر دود می کردند و بر سرش نقل و پول خرد می ریختند و او را به خانه بر می گرداندند .

همین کار برای عروس هم اجرا می شد. زنان و دختران همراه عروس به حمام می رفتند و در آن جا آن قدر پایکوبی می کردند تا عروس از همام خارج شود ،سپس او را با سلام و صلوات به منزل می آوردند.

این مراسم امروزه تقریبا منسوخ شده است.

هدیه روز عروسی

در آخرین روز عروسی یعنی روزی که عروس را به خانه داماد میبرند ، در خانه داماد مهمانی مفصلی داده می شد و مهمانان پس از صرف نهار و چای و میوه تقاضای مجمع می کردند . اول ریش سفیدان و بعد بترتیب بقیه حاضرین پولی را به عنوان هدیه در آن مجمع می گذاشتناد که در واقع زیر بنای اقتصادی خانواده را محکم می کرد . به فردی که اول هدیه می کرد و به مقدار پول او (( سر هدیه )) می گفتند .

دیوار پیچ

در خانه داماد اتاقی را به عروس و داماد اختصاص میدادند . قبل از آمدن عروس ، دیوار اتاق را با پارچه گلدار (( کودری)) تزئین میکردند ، که به آن دیوار پیچ میگفتند و عروس بعدا با آن برای خود لباس می دوخت .

مراسم اصلاح داماد

بعد از نهار و جمع کردن پول (هدیه)نوبت به اصلاح صورت و موی سر داماد میرسید . در وسط حیاط خانه داماد جشن و پایک.بی براه بود و یکنفر بعنوان آرایشگر داماد دست بکار میشد و سر و صورت داماد را اصلاح میکرد . اعضای خانواده داماد و همه حاضرین پولی بعنوان چشم روشنی در پیشبند داماد میگذاشتند که معمولا آن پول بین داماد و آرایشگر تقسیم میشد . بعد در همان حیاط لباس دامادی بر تن داماد می کردند و جشن میگرفتند .

برکت بنی

مادر عروس بهمراه عروس یک ظرف مسی بزرگ برنج می فرستاد که عروس خانم باید هنگام ورود به خانه داماد لگدی به آن بزند و آن را داخل خانه بریزد . یک نفر برنج را جمع کرده ، به عنوان صدقه به نیازمندی میدهند . معتقدند که این کار برکت خانه را زیاد میکند .

طریقه بردن عروس به خانه داماد

برای بردن عروس داماد بخاه آنها نمیآمد در روز عروسی بعد از صرف نهار عروس را لباس پوشانده چادر و کله پوش بر سرش میگذاشتند پدر و مادر عروس او را سوار اسب مینمودند برادر عروس و یا یکی از محارم افسار اسب را در دست می گرفت که به آن فرد جلودار میگفتند . یک نفر هم بعنوان همراه در کنار اسب عروس حرکت میکرد و بقیه فامیل پشت سر انها حرکت میکردند و با هلهله و شادی بطرف خانه داماد میرفتند در نیمه راه به یک منطقه سرسبز یا دشت وسیع که میرسیدند داماد و چند تن از دوستانش سوار بر اسب از راه میرسیدند و داماد جلوی عروس خانم مانوری میداد و یک مشت نقل و نبات بر سر عروس میریخت و یا شیش میزد .

رونمای داماد به عروس

بعد از ورود عروس خانم به منزل قبل از آنکه داماد کله پوش را از روی عروس بردارد باید پولی را بعنوان رو نمای بعروس خانم میداد تا صورتش را به او نشان دهد عروس آنقدر سر پا می ایستاد تا مادر شوهر برای نشاندن او بیاید و معمولا مادر شوهر به عروس خانم میگفت (( پسر مار بوی )) . عروس باید صبح زود فردای عروسی از خواب برمیخواست و صبحانه آماده میکرد و پای سماور مینشست و از خانواده داماد و میهمانها پذیریئی میکرد آنان هم پولی بعنوان هدیه به عروس خانم میدادند .

خلعت عروس

خلعت هدایائی است که مادر عروس برای اقوام نزدیک داماد تهیه میکند و در چمدانی قرار داده و همراه عروس به خانه داماد میفرستد .

به سلام رفتن عروس و داماد

سه روز پس از عروسی عروس و داماد به خانه پدر عروس رفته و عرض ادب میکردند و رو نما میگرفتند که پول یا کادو بود و بعد به خانه اقوام نزدیک عروس و داماد میرفتند و همه پول یا انگشتر یا کادو میدادند .

دس کله رفتن عروس

بعد از اتمام مراسم سلام عروس خانم وارد مرحله جدی زندگی خود میشود و باید تدارک شام مفصلی را ببیند و از نزدیکان خود و داماد پذیرائی بعمل آورد در واقع باید هنر آشپزی خود را بنمایش بگذارد . اگر آشپزی او خوب بود مادرش راضی و خوشحال می شود وگر نه موجب سرشکستگی و شرمندگی اش میشود .

غافلگیر نمودن عروس در شب دس کله

در زمان قدیم سند رسمی ازدواج مدتی بعد از ازدواج در دفاتر ثبتی نوشته میشد و داماد از فرصت استفاده میکرد و جهت کم کردن مهریه از عروس امتیاز میگرفت زمانیکه برنج بر روی آتش در حال جوشیدن بود داماد کفگیر را از ذست همسرش میگرفت و میگفت اگر فلان قدر مهریه ات را کم نکنی نمیگزارم برنج را آبکش کنی آنوقت پلو شل میشود و آبرویت جلوی مهمانها میرود و یا داماد و یا مادرش کاتی را میکشیدند و عروس را پشت بام گیر می انداختند و می خواستند تا مهریه اش را کم کند تا کاتی را سر جایش بگذارند تا پائین بیاید در آن وقت عروس یا مجبور به قبول کردن میشد و یا قبول نمیکرد و با وساطت دیگران بنفع عروس قضیه خاتمه پیدا میکرد .

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ٢:٤۱ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۸/۱۱

 

این الگوها از سوی دکتر ساتوشی کانازاوا در دانشکده علوم اقتصادی و سیاسی لندن کشف شده و در مجله «سوشیال سایکولوژی کوآرترلی» به چاپ رسیده است.وی در این تحقیق دو پژوهش بزرگ انجام شده در آمریکا را که به بررسی ایده‌های اجتماعی و ضریب هوشی هزاران نوجوان و بزرگسال پرداخته بودند، مورد تجزیه و تحلیل قرار داد.
یک تحلیل جدید از جریان‌های اجتماعی نشان می‌دهد که مردان با هوش به دلیل رشد تکاملی، کمتر به همسران خود خیانت می‌کنند.
محققان در یک دانشگاه انگلیسی با انجام تحقیق جدیدی دریافته‌اند، مردانی که ضریب هوشی بالاتری دارند، به تک همسری و وفاداری طبیعی ارزش و بهای بیشتر می‌دهند، اما به نظر می‌رسد که این ارتباط بین ضریب هوشی و وفاداری جسمی‌در زنان دیده نمی‌شود.
دکتر کانازاوا ادعا می‌کند که ارتباط ضریب هوشی و گرایش به تک همسری در مردان ریشه در رشد تکاملی آنها دارد.

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ٢:۳٩ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۸/۱٠

 

در میان مردم بویراحمدی بیشتر، پیوندها بر مبنای خویشاوندی و به شکل کدخدامنشی صورت می گیرد. معمولاً دختر از کودکی و حتی در هنگام تولد برای پسر مشخصی نشانه می شود و معمول است که لباسی از سوی مادر نوزاد پسر هدیه می شود و بدین ترتیب آن دختر و پسر نامزد می شوند. از آن پس بندرت همدیگر را می بینند. در شرایط معمولی پسر در ایام

نوروز به خانه پدر دختر می رود، لباس و مقداری قند و شیرینی به خانواده دختر هدیه می دهد تا هنگام ازدواج فرا می رسد.

پدر پسر، چند نفر از ریش سفیدان ایل را جهت کسب اجازه عقدکنان به خانه پدر دختر می فرستد. پس از اجازه پدر دختر، خانواده مشغول تهیه مقدمات مراسم عروسی و همچنین تهیه لوازم می گردند که عبارتند از برنج کوبی، نان پزی، معین کردن

تعداد گوسفندان ذبحی، تهیه هیزم و صاف کردن جایی برای برگزاری مراسم عروسی. این مرحله را «واطلب نونی» می گویند. طی این مدت خویشاوندان داماد به خانواده او در انجام کارها کمک می کنند.

یک روز قبل از مراسم عروسی، خانواده داماد برنج، روغن و گوشت لازم را به خانه پدر عروس می فرستند که به گویش محلی «باروزی» می گویند. در همین روز «مهتر» (خواننده و نوازنده محل) را به خانه داماد دعوت می نمایند. معمولاً مراسم عقدکنان و عروسی در دو مرحله جداگانه انجام می شود. در مراسم عقدکنان شیربها که در اصطلاح محلی «باشلق» گفته می شود، تعیین می شود.

باشلق عبارت است از تعدادی گوسفند، بز، الاغ، اسب و مبلغی پول که پیش از شروع مراسم عروسی تحویل پدر عروس می شود و پدر دختر با پول شیربها جهیزیه تهیه می کند. پس از ده تا پانزده روز مراسم عروسی برگزار می شود.

جهیزیه معمولاً شامل کلیه لوازم ضروری همانند: قالی، گلیم، جاجیم، نمد، ظروف جعبه (جای استکان) آینه دان، سفره، آفتابه و لگن است.

در هنگام عقدکنان که مهریه و شیربها تعیین می شود پدر عروس و پدر داماد هر یک برای خود، دو یا سه نفر وکیل که معمولاً از افراد سرشناس و کاردان هستند انتخاب می کنند. وکلا در گوشه ای در میان حاضرین بحث و گفتگو را شروع کرده و با یکدیگر چانه می زنند تا سرانجام به توافق برسند. آنگاه وکلای پدر عروس مقدار شیربها را از وکلای پدر داماد تحویل می گیرند. پس از آن کاغذی را که مشخصات عروس و داماد و همچنین صیغه نکاح در آن نوشته شده به نزد ملای محل، جهت امضا می برند.

صبح روز برگزاری مراسم عروسی، خویشاوندان داماد به همراه مردم طایفه های دیگر با نوازنده به خانه عروس می روند.

مدت برگزاری جشن عروسی به نسبت وضع مالی آنان تعیین می شود. پس از صرف ناهار در خانه عروس، زن خطیر (سلمانی) به عروس لباس نو می پوشاند و چارقد سرخ رنگ و بزرگی بر سر او می اندازد. سپس از پدر و بزرگان خانواده عروس اجازه سوار کردن عروس را بر اسب می خواهند، بعد مهتر نزد عروس می رود و شادی می کنند و او را سوار بر اسب می کنند. در این هنگام داماد در خانه خود به سر می برد. اسبی که عروس بر آن سوار است توسط خطیر به طرف خانه داماد برده می شود. در تمام مدت عروسی، تیراندازی و سوارکاری متداول است. در این هنگام داماد لباس نو پوشیده، بر اسب تند و چالاکی سوار شده و ضمن سواری به استقبال عروس می رود.

هنگامی که عروس و داماد به هم نزدیک شدند، داماد سعی می نماید چارقد و روسری عروس را با ترکه ای که در دست دارد، بردارد. اگر داماد نتواند آن چارقد را بردارد ناراحت شده و اطرافیان او را ملامت می کنند.

بالاخره عروس به خانه داماد می رود. در این موقع، خطیر سر داماد را اصلاح می کند. این مراسم را «سرتراشونی» می گویند. خطیر پارچه یا چارقدی به گردن داماد می اندازد و همه حاضرین موظف هستند مبلغی پول در آن چارقد بیاندازند و آن به این صورت است که دو نفر بچه دو سر آزاد پارچه را در دست می گیرند. این پول که «شباش» نام دارد برای خود خطیر است. در هنگام اصلاح سر داماد، مهتر می نوازد و حاضرین به پایکوبی در اطراف داماد می پردازند، سپس عروس و داماد را به حجله می برند. در این هنگام آنان را حنا می بندند و زنان به شادمانی می پردازند و می خوانند.

حجله گاه عموما یا چادری است که داخل آن با نی چیت که نی الوانی است تزیین می شود و یا با گلیم و جاجیم ساخته می شود و بدون چادر است. مدت حجله گاه حدود یک هفته است. در اولین برخورد، عروس جواب داماد را نمی دهد تا اینکه داماد هدیه ای به او بدهد که آن را «روی گشان» می گویند.

پس از دو الی سه هفته مادر عروس غذای بسیار لذیذی می پزد و با چند زن دیگر برای دیدن عروس به خانه داماد می رود و در این ملاقات از عروس و داماد دعوت می کنند که برای صرف ناهار یا شام به منزل پدر عروس بروند.

   + فرزانه (ربابه)دریاباری - ۳:٢۳ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۸/٦